Müminler elbet kardeştir. Kardeşimizin canı yanarken, biz nasıl gülebiliriz. Azerbaycan, bizim hem din kardeşimiz, hem öz kardeşimiz, hem de can kardeşimizdir. Azerbaycan, bizim can içre canımızdır. Tabiidir ki birlikte ağlar, birlikte güleriz. Biz hiçbir vakit bana ne demedik, sen de, “sana ne” deme gardaş. Ağlattığın balalar bizim de balamız, o narin bacılar bizim de bacımız, o mübarek analar bizim de anamız, o ölümsüz şehitler bizim de şehidimizdir. Hele fikret, iyi düşün gardaş.

         Biz büyük bir ailenin uşaklarıyız. Sen ben yok aramızda, biz varız gardaş.  Üstte mavi gök, altta kara torpag. İkisinin arasında yere göke sığmayan gardaşlığımız var. Şanlı tarihten günümüze akan coşkun sellerin damlalarıyız biz. Her vakit yan yana, can cana olmuşuz. Aramıza demirden perde gireli birbirini arayan iki yaralı kurt gibi, ayrı düşmüş kardeşler olarak hasret oduyla kavrulmuşuz yıllar yılı. Bugün asırlık yaralarımızı sarma vaktidir gardaş. Koy yaramızı el deşsin, biz saralım. Derdimiz elden gelsin, biz, bize derman olalım.

        Hicap, Allah’ımızın emri, Müslüman kadının en şerefli tacı, yahşi kızlarımızın başında taşıdığı manevi bayrak iken, bayrağa el uzatmak nasıl bir akıl tutulmasıdır gardaş. Bilinmelidir ki artık bütün dünyada bir iman seli taşmak üzeredir. Türk ise, bu selin çağlayadır. Bayrak bizdedir gardaş. Bu selin önünde durmak mümkün değildir. Bugün bu iman selinin önünde durmaya çalışanlar, bu selin sularında boğulmaya mahkumdur. Kaldı ki Müslüman evladı gavurluk yapmaz gardaş. Müslüman Müslümana zülm edebilmez. Kadının hicabına el uzatmak, namusuna el uzatmaktır. Her Türk bunun bedelini bilir. Türk balası, bunun bedelini eninde sonunda ödetir. Yarına bırakır ama yanına bırakmaz gardaş.

        Türk töresinde kadın en mukaddes varlıktır. En güzel, en özel varlığımızdır anamız, eşimiz, bacımız, kızımız. Kadınlar bize Allah’ın emanetidir. Kadına el uzatılır mı, kadın ağlatılır mı gardaş? Bize ne karışıyorsunuz deme. Nasıl ki Karabağ zaferine sevindiysek, imdi de üzülüyoruz işte. Elimizde değil. Gardaşlarımız ağlarken biz gülemiyoruz. Gardaşlık da bu değil midir zaten?

        Hicaba el uzatmak, Allah’a harp ilan etmektir gardaş. Bugüne kadar buna kalkışanlar hep zelil olmuştur. Ahir ve akıbetleri berbat olmuştur. Tarih böylelerinin ibretlik hikayeleriyle doludur gardaş. Etmeyesin, eylemeyesin. Mazlumları incitmeyesin. Körpecik balaları, pırıl pırıl muallimleri ağlarken görmek canımızı yakıyor. Bu yapılanlar gardaşlığa da adamlığa da sığmıyor gardaş. Hicap Moskova’da hürken, reva mıdır ki Bakı’da esir olsun! Bu yapılan hangi kitaba sığar, bu nasıl Müselmanlıktır gardaş? Canımız yanıyor, ağlatma bizi gardaş. Yaramız kanıyor, bari sen deşme gardaş.

Yara mene

Dert oldu yara mene

Hiç olmazsa bugün de

Tut elim yara mene